mgr Karolina Nowak seksuolog dorosłych, dzieci i młodzieży, certyfikowany doradca w problemach partnerskich.

Viceprezes Polskiego Towarzystwa Terapeutycznego, psychopedagog, resocjalizator, certyfikowany seksuolog, biegły sądowy w zakresie seksuologii, seksuologii dzieci i młodzieży oraz przemocy wobec dzieci, młodzieży, dorosłych, terapeuta poznawczo-behawioralny, oligofrenopedagog. Certyfikowany Trener Treningu Zastępowania Agresji.

Doświadczenie zawodowe pogłębiała odbywając praktyki i staże specjalistyczne/terapeutyczne min w: Klinice Psychiatrii Im. Dr Jurasza w Bydgoszczy (oddział leczenia uzależnień od alkoholu, oddział rehabilitacji psychiatrycznej dzieci i młodzieży), Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej oraz Komisariatach Policji, Placówkach Oświatowych. Prowadzi warsztaty, szkolenia, seminaria, konwersatoria w Placówkach Doskonalenia Nauczycieli, Uczelniach Wyższych m.in. na Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego, Wyższej Szkole Gospodarki,. Współpracuje z terapeutami z Niemiec i Holandii. Prowadzi badania naukowe nad  zachowaniami o charakterze seksualnym dzieci i młodzieży. Uczestniczy w krajowych i międzynarodowych psychologicznych, pedagogicznych oraz seksuologicznych konferencjach naukowych, szkoleniach oraz warsztatach doskonalących proces terapeutyczny. W 2010 roku za swoją działalność profilaktyczną otrzymała Tytuł Profilaktyka Roku a w roku 2017r Medal Komisji Edukacji Narodowej. Na co dzień praktykuje jako specjalista w zaprzyjaźnionych instytucjach na terenie Bydgoszczy i okolicach. Obecnie pogłębia specjalizację w zakresie seksuologii osób z niepełnosprawnością oraz doktoryzuje się na Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy. Od 2013 roku prowadzi Specjalistyczny Punkt Konsultacyjny w zakresie seksuologii dzieci i młodzieży a od 2015 roku jest Kierownikiem Pracowni Edukacji, Terapii i Seksuologii Społecznej w Bydgoszczy. Współautorka książki „Seksualność bez szufladkowania w niepełnosprawności, chorobie i trudnych sytuacjach życiowych, „Zapobieganie i metody kontroli korzystania z treści pornograficznych przez dzieci i młodzież” oraz innych artykułów dotyczących zagadnień z dziedziny seksuologii oraz pedagogiki specjalnej i resocjalizacyjnej min; „Dziecko z problemami w zachowaniach seksualnych w szkole ogólnodostępnej”, „Voyeryzm a jego wpływ na związek”

 

ZAJMUJE SIĘ ŚWIADCZENIEM USŁUG W ZAKRESIE:

Dla dzieci i młodzieży:

– Konsultacja i diagnoza w zakresie zachowań o charakterze seksualnym dzieci i młodzieży

– Konsultacja i diagnoza zachowań agresywnych, zagrożeń niedostosowania społecznego

– Konsultacja i diagnoza trudności szkolnych

– Terapia pedagogiczna metodą F. Warnkego (ryzyko dysleksji, dysleksja, trudności

z  koncentracją uwagi)

– Terapia dzieci z zachowaniami agresywnymi i opozycyjno-buntowniczymi

– Terapia dzieci ze spektrum autyzmu

– Terapia dzieci w ramach wczesnego wspomagania rozwoju

– Wspomaganie rozwoju i funkcjonowania seksualnego dzieci i młodzieży

– Terapia dzieci w zakresie zachowań o charakterze seksualnym

– Terapia po przemocy seksualnej,

– Edukacja seksualna

– Zajęcia specjalistyczne indywidualne, grupowe ( treningi zastępowania agresji, treningi     kontroli złości, skillstreaming, socjoterapia w nurcie poznawczo-behawioralnym )

 

Dla dorosłych:

– Konsultacja i diagnoza

– Poradnictwo seksuologiczne

– Psychoedukacja

– Kryzysy rodzinne, małżeńskie, partnerskie

– Trudności w wyrażaniu emocji

– Trudności w podejmowaniu decyzji

– Rozstanie, sytuacje okołorozwodowe

– Problemy w komunikacji między partnerami

– Brak satysfakcji ze swojego związku,

– Brak lub utrata potrzeb seksualnych

– Awersja/niechęć seksualna

– Nadmierny popęd seksualny

– Brak akceptacji własnej orientacji seksualnej

– Przygotowanie do ujawnienia orientacji seksualnej

– Problemy w zakresie tożsamości płciowej (transseksualizm; transwestytyzm)

– Zaburzenia preferencji seksualnych/dewiacje

SEKSUOLOG OSÓB Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ INTELEKTUALNĄ

 

Jeżeli żyjesz z osobą niepełnosprawną intelektualnie dzieckiem lub dorosłym?

Jeżeli wychowujesz dziecko z niepełnosprawnością intelektualną, autyzmem, zespołem Aspergera, zespołem Downa itp.?

Jeżeli wychowujesz nastolatka z niepełnosprawnością intelektualną?

Jeżeli twoje dziecko przejawia zachowania o charakterze seksualnym, które cię niepokoją?

Jeżeli nie wiesz jak sobie poradzić z zachowaniami o charakterze seksualnym swojego dziecka?

Jeżeli rozwój seksualny twojego dziecka po prostu cię przerasta i potrzebujesz wsparcia, porady?

Warto abyś zapoznał się jako rodzic z poniższymi informacjami.

Jak będziesz gotowy umów się na konsultację z naszym specjalistą.

Możesz przyjechać do Centrum lub my przyjedziemy do Ciebie.

OPIEKUNIE/RODZICU/NAUCZYCIELU PAMIĘTAJ !!!!!!!!!

Prawa seksualne – to prawa każdego człowieka do:

  1. Decydowania w sposób wolny i odpowiedzialny o wszystkich aspektach swojej seksualności, łącznie z ochroną i promocją zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego.
  2. Wolności od dyskryminacji, przymusu i przemocy w swoim życiu seksualnym oraz we wszystkich decyzjach dotyczących życia seksualnego,
  3. Oczekiwania i domagania się równości, pełnej zgody, wzajemnego szacunku i wspólnej odpowiedzialności w związkach seksualnych (Międzynarodowa Konferencja ONZ na rzecz Ludności i Rozwoju, Program Działania, par. 7.38, 7.6; IV Światowa Konferencja ONZ na rzecz Kobiet, Platforma Działania, par. 96). W 1971 r. ONZ przyjęła Deklarację Praw Osób Upośledzonych Umysłowo, której naczelną myślą jest to, że „osoby upośledzone umysłowo maja te same prawa co inni członkowie społeczeństwa w tym samym wieku”. W tym kontekście Ann Craft – wykładowca na Wydziale Upośledzenia Umysłowego Uniwersytetu w Nottingham (Medical School) – sformułowała 6 głównych praw osób upośledzonych umysłowo:wolności od dyskryminacji, przymusu i przemocy w swoim życiu seksualnym oraz we wszystkich decyzjach dotyczących życia seksualnego,

1) prawo do dojrzewania i bycia traktowanym z szacunkiem i godnością,

2) prawo dostępu do wiedzy, do takiej informacji o sobie samym, o swoim ciele, o innych ludziach, o emocjach, właściwych zachowaniach społecznych – jaką są w stanie pojąć,

3) prawo do bycia osobą seksualną, do nawiązywania kontaktów z innymi ludźmi,

4) prawo do uzyskania indywidualnych informacji dotyczących seksu, aby nie być zdanym na łaskę,

5) prawo do tego, aby nie być seksualnie molestowanym,

6) prawo do posiadania ludzkiego, godnego otoczenia (środowiska). prawo do bycia osobą seksualną, do nawiązywania kontaktów z innymi ludźmi, prawo do uzyskania indywidualnych informacji dotyczących seksu, aby nie być zdanym na łaskę, prawo do tego, aby nie być seksualnie molestowanym.

Specyfika zachowań seksualnych osób niepełnosprawnych intelektualnie

Rosalyn Kramer (1982) opisała specyfikę zachowań seksualnych w odniesieniu do osób upośledzonych w różnym stopniu:

  1. Osoby z lekkim upośledzeniem:
  • mają podobne do „normalnych” potrzeby i zachowania seksualne, w podobny sposób kontrolują swój popęd seksualny,
  • rozumieją i potrafią wykorzystać informacje przekazywane w ramach edukacji seksualnej, chętnie korzystają z poradnictwa i terapii seksualnej (edukację seksualną oraz kształtowanie zdolności adaptacyjnych najlepiej rozpoczynać w dzieciństwie),
  • działają bardziej instynktownie niż racjonalnie,
  • mają częste kontakty seksualne kazirodcze, czasami działając pod przymusem.
  1. Osoby z umiarkowanym upośledzeniem:
  • rozwój drugorzędnych cech płciowych może być opóźniony,
  • częściowo rozumieją to, co jest przekazywane w ramach edukacji seksualnej, ale nie zawsze potrafią zmienić czy też kontrolować swoje zachowanie w tym zakresie,
  • funkcjonują na poziomie nagród i wzmocnień, wymagają zastosowania technik behawioralnych.
  1. Osoby upośledzone w stopniu znacznym:
  • bardzo słabo kontrolują potrzeby seksualne,
  • mają ograniczoną zdolność przewidywania konsekwencji zachowań seksualnych,
  • nie rozumieją właściwych zasad, jakie obowiązują w społeczeństwie, stąd takie problemy jak: rozbieranie się, okazywanie potrzeb seksualnych w miejscach publicznych,
  • wymagają zastosowania technik behawioralnych.
  1. Osoby upośledzone w stopniu głębokim:
  • zaspokajają potrzeby seksualne przede wszystkim poprzez masturbację, w przypadku niektórych zdarza się to bardzo często lub z uszkodzeniem genitaliów,
  • przejawiają zachowania impulsywne,
  • mają bardzo często ograniczoną możliwość przewidywania konsekwencji zachowań seksualnych oraz przejawiają zachowania powszechnie nieakceptowane.

Aktywność seksualna osób niepełnosprawnych służy zaspokajaniu wielu potrzeb psychicznych (miłości, akceptacji, uznania, szacunku, bezpieczeństwa, samorealizacji).

Wobec osób niepełnosprawnych społeczeństwo najczęściej stosuje dwie odrębne strategie:

  • Pierwsza z nich polega na utrzymywaniu osoby niepełnosprawnej w pozycji „wiecznego dziecka”, mimo zmieniającego się wieku chronologicznego. Dotyczy ona głównie osób głębiej upośledzonych umysłowo i wiąże się zarówno z zakreślaniem miejsca i roli w rodzinie, jak i w szerszym kręgu społecznym.
  • Drugą jest tak zwana strategia milczenia. Do seksuologów bardzo rzadko przychodzą po pomoc pary osób niepełnosprawnych. Nie jest to skutkiem braku lub niskiej występowalności problemów seksualnych, a raczej bagatelizowania seksualności w wychowaniu osób niepełnosprawnych.

U osób niepełnosprawnych nagminnie obserwuje się zachowania takie jak:

  • nałogowa masturbacja, która często wiąże się z poczuciem winy,
  • zjawisko rytualnej masturbacji występującej w zakładach zamkniętych,
  • proceder wykorzystywania seksualnego upośledzonych przez upośledzonych,
  • nagminne wykorzystywanie niepełnosprawnych kobiet przez pracowników zakładów opiekuńczych i inne osoby pełnosprawne,
  • deprecjacja osoby upośledzonej w potocznym myśleniu,
  • bezkrytyczne naśladowanie przez upośledzonych zachowań seksualnych obserwowanych np. na filmach erotycznych, co sprawia, że ośmieszają się i przeżywają głębokie upokorzenia,
  • fałszywa wiedza upośledzonych o skutkach kontaktów seksualnych dostarczana przez najbliższe środowisko, co prowadzi do powstawania licznych lęków związanych ze sferą seksualną,
  • drastyczna ingerencja opiekunów czy rodziców w przypadku, gdy obserwują u swoich podopiecznych zainteresowanie partnerem płci odmiennej – rozdzielanie kontaktujących się ze sobą osób, zabranianie utrzymywania tych kontaktów.

Takie zachowania są wynikiem lekceważenia podstawowych praw osób niepełnosprawnych. Stoją one w wyraźnej opozycji do Deklaracji Praw Człowieka czy Deklaracji Praw Seksualnych i wynikają często z niezrozumienia czy chęci ucieczki przed problemem.

 

 

Powrót do specjalistów